हाँगाका पाखुरामा मुस्कुराएका गुराँसहरु
जस्तै
काँडाका ओठमा मुस्कुराएका गुलाबहरु
जस्तै
तिहारमा दाजुभाईलाई पर्खिरहेका मखमली
जस्तै शिर ठाडो पारेर सगौरव उभिएका हिमालहरु जस्तै
मलाई देश हाँसेको हेर्ने ठूलो रहर छ

पहाडका हरिया खर्कहरु जस्तै
खेतभरि लह- लह धानका बालाहरु जस्तै
खुशीले उफ्रदै बगिरहने नदी जस्तै
सयौं थरी फूलले सुशोभित बगैंचा जस्तै
मलाई देश हाँसेको हेर्ने ठूलो रहर छ

बरु म अभावमा रहुँला
कतै पाखुरा बजारुँला
म गरीबीमा बाँचुँला
कतै पसिना बगाउँला
बरु मेरा जहान बच्चाहरु भोकभोकै रहून्
सिस्नो र खोले खुवाएर छाक टारुँला
मेरो घरको छानो उध्रियोस्
वनका स्याउलाले ढाकेर काम चलाउँला
तर-तर मेरो देश नाङ्गो भएको हेर्न सक्दिन
मेरो देशको नक्शा उध्रिएको म हेर्न सक्दिन

मेरो भाषा छ, मसँग आवाज छ
मेरो संस्कृति छ र मेरो पहिचान छ
मेरो पहिचान छ र मेरो देश छ
मेरो देश छ अनि मेरो अस्तित्व छ

देश भनेकै मेरी आमा हुन्

आमा हाँसे पो देश हाँस्छ
मलाई देश हाँसेको हेर्ने ठूलो रहर छ ।

रोमा लम्साल “नुरा”
हाल काठमाडौं